Cudownych nauczycieli mam!

Poznajcie mój wspaniały zespół!!

 Na początek moi Trzej Muszkieterowie - wicedyrektorzy, którzy są mi niezwykle bliscy, z którymi mogę rozmawiać godzinami i wciąż mam o czym. Różnią nas style myślenia, a łączy miłość do dzieci i pasja !

Małgorzata Róg - nauczyciel, którego wyróżnia ciepło, otwartość, serdeczność. Znawca dziennikarstwa radiowego i zarządzania przez spacerowanie. Pielęgnuje umysły dzieci niczym ogrody, siejąc piękną polszczyznę, fascynację do czytania i oglądania wartościowych filmów. Wszechwidząca gospodyni, dbająca o to , by szkoła była miejscem pięknym, miejscem, w którym uczniowie mogą czuć się jak w domu. Wróg bylejakości i miłośniczka podróży. Uwielbia pracę w ogrodzie, z radością patrzy jak z zasianego ziarenka wyrasta piękny kwiat cieszący oko. Jej wielką pasją jest teatr. Miesiąc bez chociaż jednego wieczoru w teatrze jest miesiącem straconym. Kochająca żona i mama dwóch córek.  Związana ze szkołą prawie od początku jej istnienia.

Krzysztof Stępniak -  człowiek wielu pasji: sportowiec, fotograf, plastyk. Ma ogromne wyczucie estetyczne. Rozbudza u uczniów miłość do uprawiania sportów i przełamywania słabości. Szkoła to dla niego drugi dom. Umiejętności organizacyjne ma we krwi. Zawsze z ogromnym zaangażowaniem przystępuje do powierzonych zadań. Człowiek o wielkim sercu, na którego zawsze można liczyć. Uwielbia książki i filmy historyczne i chociaż z wykształcenia nie jest historykiem, może poszczycić się ogromną wiedzą z tej dziedziny. Fascynuje go także muzyka z lat siedemdziesiątych - szczególnie utwory z "Grease "oraz "Gorączki sobotniej nocy". Wspaniały mąż i ojciec trójki dzieci. Związany ze szkołą prawie od początku jej istnienia.

 Jolanta Zamoyska Markiewicz - nauczyciel o bogatym doświadczeniu także pozaszkolnym. Zaczynała pracę zawodową jako dziennikarz radiowy, ale szybko pokochała szkołę. Jest człowiekiem w ruchu, stale poszukującym inspiracji dla siebie i uczniów. Fascynuje ją neurodydaktyka, a preferuje niekonwencjonalne rozwiązania w nauczaniu zgodnie z zasadą Lifelong Learning. Członek Grupy Eduzmieniaczy i Agenci Globalnej Zmiany. Lubi i stosuje TIK - anie. Największą radość odczuwa, gdy widzi szkołę tętniącą życiem, w której coś się dzieje, więc stale wymyśla coś nowego. Kocha podróże i szybką jazdę samochodem (oczywiście, gdy sama kieruje). Szczęśliwa żona i mama już dorosłych chłopaków. 

a oto reszta milenijnej ekipy:

Anita Makuszewska - znawca języka angielskiego, tańca i sztuki. Nazywana przez uczniów człowiekiem renesansu. Stale pogłębia swoją wiedzę, obecnie studiuje na studiach doktoranckich. Biegle włada nie tylko angielskim, ale także rosyjskim i włoskim. Jej pasją jest także balet i przygotowywanie spektakli teatralnych. Niezwykle twórcza. U uczniów ceni perfekcjonizm, zaangażowanie i dotrzymywanie słowa. Uwielbia pracę i z małymi dziećmi (lekcje baletu) jak i z młodzieżą, którą krok po kroku wprowadza w świat języków obcych, kultury i sztuki. Kocha zwierzęta, a szczególnie swoją kotkę, którą znalazła ledwo żywą na swojej działce. Bardzo lubi podróżować, dlatego niejednokrotnie była przewodnikiem. Ostatnio wygłasza wykłady dotyczące tańca ( także na uczelniach zagranicznych). Związana z nami od początku istnienia szkoły.

Urszula Chrulska - człowiek wielu talentów. Uczy języka angielskiego, ale także gry na skrzypcach i pianinie. Stawia wysoko poprzeczkę sobie i swoim uczniom. Zjeździła cały świat, koncertując na wszystkich kontynentach. Wiedzą o świecie, którą posiadła podczas tych podróży, chętnie dzieli się z młodzieżą. Podbiła serca swoich uczniów, dlatego z wielkim zaangażowaniem przystępują do wszelkich projektów, których jest autorem. Niezwykle pracowita i kreatywna. Chętnie pomaga innym, angażuje się w wiele inicjatyw na rzecz osób niepełnosprawnych. Stale się uczy. TIK-anie ma w jednym palcu. Szczęśliwa żona i mama synka.

Jolanta Jaros - nauczyciel o wielkim sercu i anielskiej cierpliwości - tłumaczy, tłumaczy i tłumaczy, bo wie, że bez królowej nauk człowiek nie może się obejść.. A Polskę wiele lat temu zwiedziła autostopem.  Inspiruje uczniów do pokonywania swoich słabości. Niezwykle empatyczna i wyrozumiała, ale niepobłażająca. Stale szuka nowinek, które mogą ją wesprzeć w zainteresowaniu uczniów naukami ścisłymi. Więcej myśli o innych niż o sobie. Wytrwała w dążeniu do celu, marzy o podróży do Afryki. Wspaniała żona i mama dwóch córek. Związana ze szkołą od początku powstania gimnazjum.


Łukasz Żelasko -nauczyciel z dużym poczuciem humoru. Wie, że odpowiednie podejście do ucznia potrafi zdziałać cuda. Szacunek i zainteresowanie sprawami ucznia jest podstawą do budowania pozytywnych relacji, które przekładają się na chęć do  nauki Zauroczony neurodydaktyką w nauczaniu matematyki. Fascynat gier planszowych, którymi to próbuje zarazić uczniów, organizując w szkole comiesięczne spotkania z planszówkami. Oaza spokoju i cierpliwości. Szczęśliwy mąż i tata trójki, a za chwilę czwórki dzieci.

Katarzyna Oleksiak - nauczyciel, który nie umie chodzić, tylko biega. Jest w tzw. ciągłym niedoczasie, bo stale poszukuje ciekawych rozwiązań na lekcje. Wie, że młodzież trudno zainteresować przeszłością, więc musi to robić  nie tylko w przyswajalny sposób, ale przede wszystkim atrakcyjny. Pracowita i chętna do pomocy. Zawsze odpowiedzialna za przygotowanie przedstawienia z okazji Święta Konstytucji i każdego roku zaskakuje widzów czymś wyjątkowym. Szczęśliwa mama córeczki. Związana z placówką prawie od początku jej istnienia.

Ruben Lopez Fernandez - od siedmiu lat w Polsce. Kocha muzykę, podbija serca słuchaczy grą na saksofonie. Fascynuje go kultura naszego kraju, szczególnie umiłował nasze polskie góry oraz górali. Najlepiej wypoczywa i ładuje akumulatory w naszych Tatrach. I choć do naszej  placówki zawitał we wrześniu 2018 roku, mamy wrażenie jakby pracował z nami od wielu lat. Od razu zjednał sobie dyrekcję, uczniów i nauczycieli swoim profesjonalizmem, kulturą osobistą i umiejętnością budowania relacji. Z pasją uczy muzyki i języka hiszpańskiego.

Agnieszka Pietrzak -  jej pasją jest uczenie dzieci, ale także pogłębianie swojej wiedzy, szczególnie z języków obcych ( j. francuski, j. hiszpański i trochę  j. portugalski). Sprawia jej ogromną radość, że może się podzielić swoją pasją i zaszczepić  bakcyla nauki do języków u  swoich uczniów. Już od dziecka bawiła się z siostrą w szkołę i tak jej zostało do dzisiaj. Uwielbia podróżować i wyjeżdżać do Francji i Hiszpanii, degustować potrawy francuskie i hiszpańskie, poznawać  kulturę, zwyczaje tych państw.  Szczególnym  marzeniem jest podróż do Kanady ( do Quebecu) i Meksyku.  Interesuje się też modą ( no cóż Francja- elegancja) oraz projektowaniem i urządzaniem wnętrz. Prywatnie żona i mama córeczki. Związana z naszą szkołą od ponad 10 lat.

Anna Cieślak -  ambitna, dbająca o środowisko opiekunka samorządu uczniowskiego, ucząca antycypacji i efektywnie wykorzystująca czas na lekcji. Wymagająca, ale wyrozumiała. Jak matka - kwoka czule opiekuje się swoimi pisklętami, dbając o ich rozwój. Kreatywna i bardzo odpowiedzialna - bezpieczeństwo stawia na pierwszym miejscu.  Uwielbia zupę ogórkową oraz angielskie śniadania.  Związana ze szkołą od wielu lat.

Anna Pryzmont - psycholog, adwokat dzieci, prywatnie mama dwóch córek.  Posiada pokłady wielkiej cierpliwości dla dużych i małych, a z jej twarzy nigdy nie schodzi uśmiech. Uwielbia podróże i poznawanie nowych ludzi, w których najbardziej ją ciekawi, jak radzą sobie z doświadczanymi emocjami. Odkryła, że zwyczajny uśmiech potrafi zdziałać cuda, a ludzie wszędzie są tacy sami: kochają i nienawidzą, nawiązują relację i wzajemnie się wspierają. Targają nimi różne emocje, z którymi sobie radzą bądź nie i należy o tym mówić dzieciom, by chętnie nawiązywały kontakty z mieszkańcami  innych kontynentów, bo świat w przyszłości to globalna  multikulturowa wioska

Marta Sówka - nauczyciel wulkan, w ciągłym ruchu. Uwielbia się uczyć, a wyborze zawodu nauczyciela mówi, że był to "strzał w dziesiątkę".  Uśmiech nigdy nie schodzi z jej twarzy. Jest ambitna i niezwykle pracowita, a także troskliwa, ale też niepobłażająca!  Rodzina (mama trójki dzieci) nazywa ją  mamą - multitask.

Dominika Rasińska - Stańczak - pasjonatka zawodu nauczyciela, empatyczna i troskliwa, posiadająca ogromne pokłady cierpliwości, dalekowzroczna, odważnie łamiąca schematy w nauczaniu, kreatywna. Inspiruje i małych i dużych do działania. Stale z książką w ręku - tak lubi się uczyć! Mistrzyni czekoladowych babeczek. Szczęśliwa żona i mama. Z nią nikt się nie nudzi! Związana z nasza szkołą od wielu lat.

Anna Drozd - Waszczyszyn -  szczęśliwa i spełniona kobieta. Ma milion powodów by każdego dnia wstać z uśmiechem na twarzy: wspaniałą rodzinę, oddanych przyjaciół, skarbnicę swojej wiedzy - dzieci, pasjonującą pracę, piękno kryjące się w najbardziej prozaicznych chwilach, wspaniałe koleżanki, tworzenie rzeczy niepowtarzalnych,  filiżanka dobrej kawy i ciekawa książka. Jest oazą spokoju - cierpliwa, empatyczna i uważna. Związana ze szkołą od wielu lat!

Agata Wysocka - Boszko - nauczyciel witany przez dzieci „super, że dziś poniedziałek, nie mogliśmy się doczekać!” Jej lekcje są niecodzienne, pełne pomysłów, na których to uczniowie są głównymi aktorami. Codziennie taszczy do szkoły pudełka, pudełeczka, doniczki, kartony i wiele (według niewtajemniczonych) "śmieci", które pomagają stworzyć przestrzeń do kreowania. Szczęśliwa żona i mama w domku pod lasem:) Kocha naturę, podróże. Wita każdy dzień z uśmiechem!

Marta Wąsik -  nie oddaje się jednemu hobby, bo uważa, że świat jest szalenie interesujący i trudno  poświęcić się tylko jednej pasji. Ciągle szuka nowych inspiracji i aktywności. Była już fotografia, fitness, taniec, moda, kuchnia, nauka języków obcych... Właściwie wierna pozostaję jednej, największej pasji - polonistyce i tej poświęca najwięcej czasu. Uwielbia czytać, chodzić do teatru, oglądać filmy i uczyć. Ta pasja uczenia przekłada się na prowadzenie lekcji w sposób niezwykle interesujący. Dzieciaki działają i gadają i współpracują i dyskutują. Uwielbiają język polski i uwielbiają swoją panią nie tylko za cudowne zajęcia, ale przede wszystkim za okazywane zainteresowanie i poświęcany im czas!

Ewa Jelonek - ciepła, pogodna, empatyczna i zawsze uśmiechnięta, z wielką cierpliwością potrafi tłumaczyć zawiłości chemii. Nauczanie to jej pasja. Przez wiele lat pracowała w krakowskim liceum, w którym wychowała wielu olimpijczyków. Uwielbia aktywnie spędzać czas i czytać książki detektywistyczne. Z optymizmem oczekuje każdego następnego dnia. Uwielbia wycieczki rowerowe i nordic walking. Szczęśliwa żona i mama nastolatki oraz posiadaczka kota i psa.

Ewelina Martyniuk - nauczanie języka angielskiego to jej pasja. Uwielbia dzieci i wciąż poszukuje do nich nowych dróg dotarcia, stale się dokształca, ostatnio wybrała studia z oligofrenopedagogiki. Niezwykle aktywna, biega i bierze udział w akcjach charytatywnych. Pierwszą pomoc przedmedyczną ma w jednym palcu. Wolny czas spędza także na  czytaniu kryminałów. O naszej szkole mówi, że wreszcie znalazła swoje miejsce na ziemi:)

Patrycja Michniewicz-Jarosz - charakteryzują ją  3 tajemnicze elementy krainy łagodności: poczucie humoru, interakcja międzyludzka, odpowiedzialność i samodyscyplina spięte klamrą autentyczności. Poczuciem humoru kupuje serca podopiecznych. Potrafi słuchać z uwagą, słuchać godzinami, dlatego dzieci chętnie dzielą się z nią swoimi troskami. Ufają jej w 100%, wiedzą także, że zawsze mogą na nią liczyć. Nad jej postacią unosi się motto J. Korczaka: "…mówiłem nie do dzieci, a z dziećmi, mówiłem nie o tym, czym chcę, aby były, ale czym one chcą i mogą być." Szczęśliwa żona i matka dwuletniej, jak sama określa, Torpedy

Katarzyna Jędrzejewska - niekonwencjonalny nauczyciel z pasją, którego codzienność polega na dbaniu o zdrowy rozwój swych uczniów oraz kształtowaniu zamiłowania sportowo - rekreacyjnego. Zawsze postępuje w myśl zasady: "Siej dobro, ono zawsze wraca". Kocha ludzi, uwielbia działać na rzecz innych, bo to daje jej energię do życia i spełnienie. Niezwykle empatyczna i  wciąż uśmiechnięta. Każdy uczeń jest dla niej odrębną gwiazdą na niebie, której niezwykłość i niepowtarzalność stanowi swoistą zagadkę.Pasję nauczania godzi z pasją gotowania ( mistrzyni tarty) i ogrodniczego zacięcia. Ciągle w ruchu. Wolny czas spędza na pieszych wędrówkach po polskich górach. Spełniona żona i mama.

Anna Kuźmińska - nauczyciel, którego rozpiera energia i tą energią zaraża innych  podczas zajęć wychowania fizycznego, judo i aerobiku. Wiedza z dziedziny "Wychowanie do życia" nie jest jej obca nie tylko teoretycznie, ale także w praktyce - szczęśliwa żona ( także sportowca) i mama trójki dzieci. Nie lubi moralizować, upominać, woli wychowywać przez przykład. Ceni sobie rozmowy o życiu z uczniami, bo one nas wiele mogą nauczyć. Zawsze uśmiechnięta, pomocna i życzliwa!

Katarzyna Wierchowicz - dzięki swojej pasji do nauczania rozbudza miłość do języka niemieckiego. Z kolei pracowitość i zaangażowanie zaowocowało własnymi słownikami i książkami do nauki tego języka, jak chociażby "Czasowniki niemieckie" Wydawnictwa Larousse czy "Larousse Junior - niemiecki dla dzieci", ale nie tylko - w sumie było ich 9 i na pewno na tym nie koniec:). Podbiła serca dzieci także zdolnościami plastycznymi i pomysłowością. Miłośniczka papug i wycieczek rowerowych. Prywatnie szczęśliwa żona i mama córki.

Beata Narel - marzyła o zostaniu antropologiem, by poprzez analizę ludzkich szczątków  odkrywać przyczyny zgonu.Jednak wybrała tradycję rodzinną (rodzice byli nauczycielami) i została nauczycielem, choć zdarza jej się być od czasu do czasu detektywem. Nauczanie to jej żywioł. Uważa, że praca z młodymi ludźmi jest niezwykle stymulująca. Od swoich uczniów wymaga wszechstronnej wiedzy i wszechstronnych umiejętności. Skutecznie potrafi ich przekonać, że wiedza i doświadczenie  z wielu dziedzin kształtuje otwartość i daje możliwość znalezienia wspólnego tematu prawie z każdym. Jest nauczycielem - poszukiwaczem. Wciąż chce odnajdywać nowe drogi dotarcia do uczniów, bo oni też się zmieniają, tak jak zmienia się nasza rzeczywistość. To, co działało 20 lat temu, niekoniecznie obecnie może przynosić oczekiwane rezultaty. Jest niezwykle  perfekcyjna i zorganizowana. Związana z placówką od początku powstania powstania naszego gimnazjum.

Agata Wrotkowska  - kobieta, dla której doba jest zdecydowanie za krótka. Wciąż przeszukuje książki i Internet w poszukiwaniu inspiracji na ciekawą lekcję. Uwielbia zaskakiwać swoich uczniów i zawsze znajduje dla nich czas. Pasjonatka podróży, książek i teatru. Bardzo lubi gry planszowe. Realizuje się też kulinarnie - mistrzyni wypieków! Dba o swoją kondycję fizyczną, uprawiając fitness. Kocha życie i uśmiechniętych ludzi, ludzi ciekawych świata, pełnych pozytywnej energii, ludzi, od których może się czegoś nauczyć, bo uwielbia się uczyć! Spełniona żona i mama trzech chłopaków! Związana ze szkołą od wielu lat.

Hanna Reczek - doświadczona i dojrzała kobieta z pomysłami, energią i duchem młodego nauczyciela. Szuka, szuka i znajduje niekonwencjonalne pomysły na lekcje, dlatego uczniowie uwielbiają lekcje przyrody i nie tylko! Pod opieką ma także najmłodszych, więc codziennie jej mózg musi przestawiać swoje tryby z małych na dużych i z dużych na małych - ma to wyćwiczone do perfekcji. Choć dużo pracuje, nie czuje zmęczenia, bo ładuje swoją energię w przydomowym ogrodzie. TIK -anie ma w jednym palcu! Jest nauczycielem wymagającym, ale niezwykle wyrozumiałym. Szczęśliwa mama dwóch dorosłych synów! Związana ze szkołą od początku jej istnienia.

Izabela Radzikowska - nauczyciel z ogromnym doświadczeniem i wiedzą  na temat rozwoju, możliwości i ewentualnego wsparcia uczniów, ale nie tylko. Od razu nawiązuje bliskie relacje z uczniami, którzy mogą zawsze na nią liczyć. Posiada pokłady wielkiej cierpliwości, które wykorzystuje w codziennej pracy. Wie, że dziecko powinno podążać po drodze edukacyjnej  własnym tempem. Nie wolno wywierać presji, poganiać, bo to szkodzi rozwojowi dziecka. Jest niezwykle empatyczna i wrażliwa . Potrafi na lekcji stworzyć przyjazną atmosferę sprzyjającą nauce. Prywatnie mama wspaniałego nastolatka, z którym lubi spędzać wolny czas i podróżować. Związana ze szkołą od początku jej istnienia.

Izabela Zalewska - nauczyciel emanujący ciepłem i serdecznością, z jej twarzy nigdy nie schodzi uśmiech. Niezwykle kreatywny, na lekcje nie idzie, a biegnie, tak kocha to, co robi i kocha dzieci, które odwzajemniają jej tym samym. Jak mówi o sobie jest także uparta jak osioł i wytrwała jak Priam w walce o Troję! Pożeraczka książek i słodyczy (wcale tego nie widać - figura modelki). Potrafi śmiać się z siebie. Szczęśliwa żona i mama D'Artagnana (mąż) i trzech muszkieterów (synowie). Związana z naszą szkołą od wielu lat!

Martyna Cendrowicz - zarówno w pracy jak i prywatnie spokojna, rozważna i wesoła. Niezwykle kreatywna. Na jej lekcjach żadne dziecko się nie nudzi. Lubi spotkania w gronie najbliższych przyjaciół i rodziny. Chętnie dla nich gotuje, co prawda do Masterchefa ( tak mówi) trochę jej jeszcze brakuje, ale zwykle goście znoszą to, co dla nich przygotowuje.☺ Uwielbia podróże i te małe i duże. Chętnie odkrywa nowe miejsca, poznaje ich historię i kulturę. Na jej mapie marzeń jest jeszcze wiele miejsc do zobaczenia. Zbiera magnesy i pocztówki z podróży. Zapamiętuje też nowe smaki i próbuję je odtwarzać w domowych warunkach. W wolnych chwilach chętnie odwiedza teatr. Szczególnie często sięga po musicale i komedie.

Marta Banaszek - nauczyciel - bakteria:) Dlaczego? Bo wciąż zaraża uczniów jakimś tematem. Obca jest jej nuda, ponieważ ma mnóstwo zainteresowań - muzyka, taniec,literatura - szczególnie polska, rosyjska i skandynawska, moda, desing, sztuka, fotografia i kino. Uważa, że posiadacze hobby są po prostu szczęśliwymi ludźmi, więc zachęca uczniów, aby oddawali się pasji. Wciąż coś zmienia, dodaje, modyfikuje i eksperymentuje. Nie boi się niepowodzeń, bo one kształtują człowieka. Za cel stawia sobie wychowanie uczniów na otwartych, ciekawych świata i twórczych ludzi o umiejętnościach interpersonalnych. Mistrzyni TIK - ania.. Spełniona żona i mama chłopca. Związana ze szkoła od kilku lat.

Urszula Mileniczuk -   miłośniczka przyrody i bioróżnorodności. W szkole marzyła o pozostaniu lekarzem weterynarii, jednak czynnik genetyczny (za sprawą mamy i cioci) oraz czynnik środowiskowy (za sprawą „super pani od biologii”) zaważyły na tym, że podjęła pracę z dziećmi i młodzieżą. Od wielu lat pełna pasji dzień po dniu, wraz z uczniami, odkrywa piękno otaczającego nas świata. Twierdzi, że zaskoczone i radosne buźki uczniów, zaraz po przeprowadzeniu kolejnego doświadczenia, są odpowiedzią na wszystkie pytania i wątpliwości dnia codziennego.  Wraz z uczniami prowadzi liczne działania ekologiczne na skalę lokalną, europejską i międzynarodową. Prywatnie wspaniała żona, kochająca mama, właścicielka dwóch kotów, zapalony ogrodnik, smakosz kuchni Kraju Kwitnącej Wiśni oraz entuzjastka krajobrazu nadmorskiego i biologii morza.

Emil Czubachowski - człowiek orkiestra, człowiek wielu pasji - religia, edukacja dla bezpieczeństwa, język niemiecki, ratownik medyczny, instruktor strzelectwa. Uwielbia podróże - wciąż organizuje wycieczki zagraniczne, do których zawsze rzetelnie jest przygotowany. W jednym palcu ma zabytki Wiednia, Berlina czy Wilna. Jest mistrzem ciętej riposty i niekonwencjonalnego dowcipu. Nadaje dzieciom różne ksywki, które przechodzą do historii. Bezpieczeństwo jest jego oczkiem w głowie i stara się całą wiedzę z tej dziedziny przekazać dzieciom, organizując nocowania w szkole połączone z zajęciami przeciwpożarowymi, pierwszej pomocy i samoobronny. Prywatnie szczęśliwy mąż i tata trójki latorośli. Związany ze szkołą prawie od początku jej istnienia.

Piotr Dą-browski  pasjonat geografii i pragnie tą pasją zarażać swoich uczniów. Uczy tak, by rozumieli zjawiska a nie "wkuwali "na pamięć , entuzjasta górskich wędrówek i pieszych wypraw. Prywatnie mąż i ojciec dwójki dzieci, z którymi uwielbia aktywnie spędzać czas. W wolnej chwili majsterkuje

Izabela Strojek - pracowała ww Narodowym Centrum Badań Jądrowych w Świerku, gdzie zajmowała się  badaniem struktury jądra 20Ne i jego wpływu na reakcje z jego udziałem. a także w Środowiskowim Laboratorium Ciężkich Jonów przy UW. Wykładała na Czeskim Uniwersytecie technicznym w Pradze, Od tego roku postanowiła zarażać milością do fizyki młodzież. Od razu udało jej się podbić serca uczniów ciekawymi lekcjami. 

  

Język serca - NVC

Dziecko jest pergaminem szczelnie zapisanym drobnymi hieroglifami, których część tylko zdołasz odczytać, a niektóre potrafisz wytrzeć lub tylko zakreślić i własną zapełnisz treścią.(Janusz Korczak)

Szkoła powinna być miejscem, w którym dziecko czuje się bezpiecznie, w którym spotka wychowawców traktujących ich z szacunkiem i zrozumieniem, którzy będą prowadzić ich własną ścieżką rozwijającą ich indywidualny potencjał.

Co należy zrobić, aby szkoła właśnie taka była?

Nie wystarczy zatrudnić dobrze wykształconych ludzi, specjalistów z danej dziedziny, nie wystarczy wyposażyć szkołę w zdobycze najnowszej technologii, najważniejszą rzeczą jest stworzenie więzi, zbudowanie relacji między ludźmi tworzącymi społeczność danej szkoły. Więzi, relacje buduje się poprzez szacunek, empatię, zrozumienie, poprzez "widzę Cię"(jesteś ważny, jesteś obecny w moim życiu, Twoje sprawy mnie obchodzą...). Tylko takie traktowanie dziecka wyposaży je w mocne skrzydła, dzięki którym wyfrunie w dorosły świat w pełni przygotowane. Jako dorosły człowiek będzie wierzyło w siebie, w swoje możliwości, będzie otwarte na wszystko, co nowe, stawiało sobie cele, podejmowało wyzwania, a przede wszystkim budowało związki i relacje oparte na szacunku - po prostu BYŁO SZCZĘŚLIWE.

Relacje i więzi buduje się  poprzez stosowanie języka serca - Nonviolent Communication – NVC, upowszechniony przez Rosenberga sposób komunikowania się z ludźmi.

 Jestem przekonana, że każdy powie - Rosenberg nie odkrył niczego nowego, to przecież oczywiste! To dlaczego w polskich szkołach czuć wszechobecny strach dzieci, dlaczego każdego dnia doświadczają one upokorzeń, dlaczego każdego dnia są zawstydzane i wyszydzane (często w "białych rękawiczkach") i nie tylko przez inne dzieci, ale także dorosłych. Ludzi, którzy powinni być odpowiedzialni za ich rozwój, bo do tego się zobowiązali? Dlaczego Polska jest na szarym końcu w Europie pod względem empatii, a za to w czołówce światowej w ilości samobójstw wśród nastolatków i depresji wśród dzieci? "Wyścig szczurów" zbiera żniwo, za które my - dorośli jesteśmy odpowiedzialni.

Trzeba podejmować kroki, aby prawdy przypomniane i opracowane przez Rosenberga znalazły zastosowanie w szkołach ( u nas od początku istnienia naszej placówki traktujemy uczniów podmiotowa i porozumiewamy się z nimi językiem serca)  i w rodzinach.

[…] niespornym jest prawo [dziecka] do wypowiadania swych myśli, czynnego udziału w naszych o nim rozważaniach i wyrokach. Gdy dorośniemy do szacunku i ufności, gdy samo zaufa i powie, co jest jego prawem – mniej będzie zagadek i błędów.(Janusz Korczak)

Jak wspomniałam nauka Marshalla - amerykańskiego psychologa - nie jest niczym odkrywczym (jak należy mówić do dziecka uczył nas  i Korczak i M. Montessori czy Froebel), ale to Rosenberg szukając odpowiedzi na pytania o przyczyny przemocy i możliwości jej zmniejszenia, w latach 60. założył organizację pozarządowa – Center for Nonviolent Communication (cnvc.org), która zrzesza certyfikowanych trenerów Porozumienia Bez Przemocy (obecnie 431) i  szerzy naukę Marshalla. Można już dziś mówić o światowym ruchu! Porozumienie jest obecne na wszystkich kontynentach, w ponad 100 krajach, przypuszczalnie we wszystkich krajach Europy. Książka Rosenberga „Nonviolent Communication, a language of life” przetłumaczona została na kilkadziesiąt języków. Według statystyk CNVC ponad pół miliona ludzi na całym świecie rocznie bierze udział w warsztatach PbP.

  Marshall przypomina nam  prawdę, że podstawową potrzebą człowieka jest zaspokajanie potrzeb drugiego. Pokazuje nam, że w komunikacji trzeba umieć słuchać i mówić tak, by słowa były nośnikiem tego, co czujemy, widzimy, słyszymy i czego potrzebujemy. 

Założenia NVC 

( źródło http://leance.org/nvc/podstawowe-zalozenia-porozumienia-bez-przemocy-nonviolent-communication-marshalla-rosenberga/)

    Wszyscy ludzie mają takie same potrzeby: Potrzeby są uniwersalne, sposoby ich zaspokajania są różne. Uniwersalne ludzkie potrzeby to np. bezpieczeństwo, miłość, akceptacja, rozwój, przynależność, współdziałanie. Konflikty dzieją się na poziomie sposobów zaspokajania tych potrzeb – nazywanych w NVC strategiami. Np. potrzebę odpoczynku możemy realizować leżąc na kanapie i oglądając telewizję, pływając na basenie lub idąc na spacer.

    Wszystkie działania są próbą zaspokojenia potrzeb:
wszyscy ludzie poprzez swoje działania, swoje słowa usiłują zaspokoić swoje potrzeby. Niektóre strategie są bardziej efektywne – w lepszy sposób zaspokajają nasze potrzeby. Rosenberg wprowadził postacie Szakala i Żyrafy na określenie sposobów mówienia. Szakal to tragiczny sposób wyrażenia naszych potrzeb, daje mniejszą szansę na ich zaspokojenie. Żyrafa, która ma najdłuższą szyję i największe serce ze zwierząt lądowych, może zobaczyć więcej i więcej zrozumie. Posługując się językiem Żyrafy, mamy szanse wsłuchiwać się w siebie i w innych, a tym samym skuteczniej się komunikować.

Widząc agresywne zachowanie dziecka, jestem w stanie zrozumieć, że jest to objaw jego lęku i pragnienie zaspokojenia potrzeby bezpieczeństwa. Wówczas mam szansę zaspokoić jego potrzebę, koncentrując się na stworzeniu poczucie bezpieczeństwa

    Empatia to dar czasu i uwagi:  
wsłuchując się w drugiego człowieka mamy szansę usłyszeć jego uczucia i potrzeby. Empatia jest czymś innym niż sympatia, akceptacja, próba pomocy. Empatia jest obecnością, energią, kontaktem, stworzeniem przestrzeni na pełną autentyczność, byciem z innym człowiekiem w sposób, jaki mu służy. Niektórzy wolą empatię w formie milczącej obecności, inni wolą parafrazy, odzwierciedlanie, nazywanie uczuć i potrzeb. Jeżeli ktoś jest rozdrażniony Twoim sposobem dawania empatii, może to być znak, że masz inne intencje niż tylko bycie, chcesz np. kogoś „naprawić” albo mu „pomóc”. Agnieszka Pietlicka nazywa to „bullshit detector”, wykrywaczem ściemy (w wolnym tłumaczeniu).

    Uczucia są informacją o zaspokojonych i niezaspokojonych potrzebach:  wszystkie uczucia są ważną informacją, nie dzielimy ich na „pozytywne i negatywne” lecz raczej na przyjemne i nieprzyjemne. Uczucia mogą być stymulowane przez zachowanie i słowa innych, lecz inni nie są ich przyczyną. To w jaki sposób interpretujemy działania innych, przez jakie filtry je przepuszczamy, to nasz „teatr mentalny”, sposób w jaki widzimy i rozumiemy świat, to „mapa” która pomaga nam się poruszać i odnajdywać w nim. . Świadomość siebie, przekonań, które nami kierują, uczuć i potrzeb tworzą nasz obszar wewnętrznej wolności, wyboru i decydowania o swoim życiu.

    Wszyscy mamy pragnienie bliskiego empatycznego kontaktu i przyczyniania się do wzbogacania życia innych.
Praktykując Porozumienie Bez Przemocy wychodzimy z paradygmatu przymusu i buntu w sferę wolnego wyboru i mamy możliwość doświadczania naszej współczującej natury oraz połączenia wszystkich istot.

    Wszyscy mamy możliwość zmiany: poprzez rozwijanie świadomości dotyczącej tego, co myślimy i w jaki sposób działamy, poprzez pełniejszy kontakt z naszymi uczuciami i potrzebami, mamy możliwość wprowadzania zmiany w naszym życiu i pełniejszej realizacji własnego potencjału.

    Pokój i wojna rodzą się w moim sercu. Ghandi mówił o przemocy na poziomie myśli, mowy i działań. Łatwiej wyeliminować przemoc z zachowania niż z myśli, jednak to tam, w sercu przemoc ma swoje źródło.

O NVC to jeszcze nie koniec. Wkrótce Język Żyrafy, czyli jaki?

Wychowanie do szczęścia - logodydaktyka w szkole

Logodydaktyka to autorska koncepcja rozwoju człowieka opracowana przez psycholog i trenera – Iwonę Majewską-Opiełkę. Opiera się na metodzie psychoterapii austriackiego psychologa i psychiatry – Viktora Frankla.
Według autorki szkoła musi być miejscem, w której dziecko powinno, oprócz wiedzy, zdobywać kompetencje, które zaowocują w przyszłości spełnieniem zawodowym i osobistym, a należą do nich:
- komunikacja (słuchanie, mówienie,)
- planowanie (życia, pracy) i zarządzanie sobą w czasie;
- umiejętność pracy w zespole;
- zdolność do samodzielnej pracy (i myślenia);
- zdolność analizy (danych, sytuacji) i syntezy;
- inteligencja emocjonalna;
Dziecko spędza w szkole wiele godzin, więc siła oddziaływania szkolnego otoczenia na małego człowieka jest ogromna.  Świadomi tej odpowiedzialności my - nauczyciele stwarzamy przestrzeń, aby  uczeń mógł  budować siłę charakteru, dlatego postanowiliśmy  w program wychowawczy wpisać założenia logodydaktyki .

Co daje siła charakteru?
- poczucie własnej wartości;
- proaktywność;
- poczucie obfitości;
- poczucie spójności wewnętrznej;
- pozytywne myślenie


Aby założenia programu "wychowanie do szczęścia" przyniosło efekty podejmujemy szereg działań, które kształtują  osobowość dziecka  oraz dbamy o skuteczną komunikację, używając odpowiedniego języka. Mówimy tak, aby dodawać siły sobie i innym, np:

Masz tylko 65% - Masz aż 65%
Świetnie pracowałeś w tamtym semestrze, ale ten zacząłeś kiepsko -Świetnie pracowałeś w tamtym semestrze i wierzę, że poprawisz wyniki z początku.

Dołączyliśmy do projektu Dzień Dobrego Słowa -inicjatywy obchodzonej 13 dnia każdego miesiąca,
która ma pomóc czynić świat lepszym i szczęśliwszym przez wspólną pracę nad właściwym stosunkiem do słowa.

 

Celem projektu jest budowanie odpowiedzialności za słowo, kształtowanie dobrej atmosfery i tworzenie pozytywnej energii, dzięki używaniu poprawnego języka w sytuacjach dnia codziennego. Nadrzędną ideą projektu jest przekonanie, że dzięki propagowaniu zasad kulturalnego zachowania, szacunku dla języka polskiego, dbaniu o czystość i poprawność wypowiedzi dzieci i dorosłych, świat może być lepszy.

a oto kilka relacji z obchodów tego wyjątkowego dnia:

 Dzień Dobrego Słowa w lutym przygotowała w szkole w Jabłonnie klasa III b. Wszyscy wspólnie ustalili, że trzeba przypomnieć ideę tego dnia i jego cel. Uczniowie szukali odpowiedzi na pytanie, po co są dobre słowa. Swoje odpowiedzi umieścili na gazetce szkolnej w formie wierszyków o dobrych słowach. A że w lutym Dzień Dobrego Słowa jest bardzo bliski walentynkom, znalazły się tam również rymowane życzenia walentynkowe. Padła także propozycja dla innych klas, aby dołączyły do twórczości klasy III b. Wszyscy chętnie się zgodzili. Atmosfera tego dnia była serdeczna i miła. Dobre Słowa kwitły w naszej szkole. 

 "Po co są dobre słowa?
Żeby świat był kolorowy,
Żeby było nam lepiej,
Żeby błysk w oku był nowy.
Żeby serce mocniej biło,
Żeby wszystkim się dobrze i szczęśliwie żyło..."

 Dzień Dobrego Słowa w marcu upłynął na przesyłaniu dobrych słów „po sąsiedzku”. Każda klasa miała za zadanie wymienić po pięć miłych słów opisujących uczniów z sal obok. Wszystkim nam było niezwykle przyjemnie czytać na plakatach, co o nas myślą nasi klasowi sąsiedzi

 

 Kwietniowy Dzień Dobrego Słowa w naszej szkole przebiegał pod hasłem „Magiczne klucze do naszych klas”. Zadaniem każdego dziecka było wykonanie klucza i zapisanie go dobrymi słowami, które otwierają drzwi do jego klasy, a następnie umieszczenie tak wykonanych kluczy na drzwiach sal lekcyjnych

Ocenianie kształtujące

Od września 2018 roku zaczynamy wdrażać system oceniania kształtującego.Stawianie ocen niestety przyczynia się do rozwinięcia u dzieci motywacji zewnętrznej. Uczę się nie dla siebie, aby poszerzyć swoje horyzonty, ale dla ocen. Nam - nauczycielom zależy, aby dzieci nie zatraciły naturalnej potrzeby zdobywania wiedzy i czerpania z poznawania świata radości. Ponieważ nie możemy zrezygnować z oceniania, bo zmusza nas do tego system, postanowiliśmy złagodzić skutki stawiania ocen poprzez wprowadzenie oceniania kształtującego. Dzieci chcą wiedzieć, po co się uczą, chcą widzieć sens podejmowanych przez siebie działań. Jeżeli spełniamy te uczniowskie oczekiwania, od razu jesteśmy w stanie zaobserwować zmianę w nastawieniu dzieci do danego materiału. Ocenianie kształtujące wspiera rozbudzenie u uczniów motywacji wewnętrznej - czerpania z nauki przyjemności, chęci poznawania czegoś nowego, poszerzania wiedzy bądź rozwijania swojego potencjału.

Czym jest ocenianie kształtujące?

Zapraszamy do zapoznania się z artykułem opracowanym przez Danutę Sternę i Jacka Strzemiecznego (http://www.ceo.org.pl/pl/ok/news/strategie-oceniania-ksztaltujacego)



Pięć strategii oceniania kształtującego

 
 Określanie i wyjaśnianie uczniom celów uczenia się i kryteriów sukcesu.

Uczniowie mają prawo wiedzieć, do czego dąży nauczyciel, jakie cele stawia uczniom i sobie. Wiedza ta jest im niezbędna do prawidłowego przebiegu procesu uczenia się i zwiększa ich szanse na osiągnięcie sukcesu w nauce. Znajomość celu zwiększa motywację uczniów do nauki i odpowiedzialność za nią. Mamy też zysk po stronie nauczyciela, który, planując lekcję, zastanawia się – po co uczy danego tematu i jak to może się przydać uczniom, dzięki czemu lekcja jest efektywniejsza. Cele powinny być podane tak, by uczeń je zrozumiał, a pod koniec tematu należy sprawdzić z uczniami, na ile założone cele udało się osiągnąć. Tak w dużym skrócie można opisać element OK zwany celami lekcji.


Częścią tej strategii OK jest również ustalanie i podawanie uczniom informacji, co będzie podlegało ocenie (element OK zwany „nacobezu” – na co będziemy zwracać uwagę). Informacja ta powinna być bardzo konkretna, tak aby uczeń sam mógł ocenić, czy opanował dany materiał w wystarczającym stopniu. Każda lekcja i każdy sprawdzian powinny być poprzedzone podaniem uczniom kryteriów sukcesu.


Jeśli nauczycielowi uda się wprowadzić pierwszą strategię OK do swojej pracy, uczniowie powinni potrafić odpowiedzieć na dwa pytania:


    Jaki jest cel uczenia się danego tematu? Po co się tego uczę?

    Czego wymaga ode mnie nauczyciel? Co powinienem umieć, abym był dobrze oceniony?


Dzięki pierwszej strategii uczeń wie czego i po co będzie się uczył.


     Organizowanie w klasie dyskusji, zadawanie pytań i zadań dających informacje, czy i jak uczniowie się uczą.

Nauczyciel, który stosuje drugą strategię OK, wie, na jakim etapie nauki są jego uczniowie i do tej wiedzy dostosowuje swoje nauczanie. Prowadzi z uczniami dialog na temat tego, co już zrozumieli, a na co należy poświęcić więcej czas. Procesowi nauczania towarzyszy ciągły monitoring postępów uczniów. Nauczyciel rozpatruje „strefę najbliższego rozwoju” ucznia i pomaga mu ustalić, jaki powinien być jego następny krok w procesie uczenia się. Ważne jest umiejętne zadawanie pytań (element OK – techniki zadawania pytań), które stymulują myślenie, angażują uczniów w naukę, zachęcają do poszukiwania odpowiedzi. Proces nauczania powinien być oparty o pytania, do odpowiedzi na które uczniowie dochodzą samodzielnie.


Lekcja, na której stosowana jest druga strategia OK, różni się od tradycyjnej lekcji tym, że nie jest monologiem czy wykładem nauczyciela. Jest dialogiem pomiędzy nauczycielem a uczniami.


Szczególnie polecaną praktyką nauczycielską jest zadawanie zadań mających na celu odświeżenie wiedzy i odwołanie do informacji, które uczniowie już mają. Są to pytania o porównywanie, znajdywanie różnic i podobieństw, a także tworzenie map myślowych, aby powiązać różne koncepcje.


W ocenianiu kształtującym nauczyciel stale kontroluje stan wiedzy i umiejętności swoich uczniów i „nie przechodzi z materiałem dalej”, jeśli jego uczniowie jeszcze nie są na to gotowi.



    Udzielanie uczniom takiej informacji zwrotnej, która przyczyni się do ich widocznych postępów.

Uczniowie potrzebują informacji o swojej pracy i osiągnięciach. Stopień, który nauczyciel wystawia uczniowi (podsumowujący jego pracę) nie jest jednak informacją użyteczną. Ocena pracy ucznia, aby mogła być przez niego wykorzystana w procesie uczenia się, powinna mieć formę wyczerpującego komentarza – informacji zwrotnej. Informacja taka zawiera odpowiedzi na cztery pytania:


    Co uczeń zrobił dobrze?

    Co należy poprawić?

    Jak należy to poprawić?

    Jak uczeń ma się dalej rozwijać?


Informacja zwrotna powinna odnosić się do wcześniej ustalonych kryteriów sukcesu, o których mówi pierwsza strategia OK. Bardzo ważne jest, aby uczniowie wiedzieli, co będzie podlegało ocenie oraz by nauczyciel przestrzegał tych ustaleń.


Nauczyciel stosujący trzecią strategię OK zapowiada uczniom, które z ich prac będą oceniane oceną sumującą – stopniem, a które w postaci informacji zwrotnej. Kieruje się zasadą, że w czasie procesu uczenia się uczeń jest oceniany poprzez informację zwrotną, a dopiero na końcu tego procesu – stopniem. Zapowiedziana forma oceniania jest przez nauczyciela konsekwentnie przestrzegana, co daje uczniom poczucie bezpieczeństwa i przekonanie o współpracy z nauczycielem w ich procesie uczenia się.



    Umożliwianie uczniom, by korzystali wzajemnie ze swojej wiedzy i umiejętności.


Strategia ta wyrasta z przekonania, że proces nauczania jest procesem społecznym.


Człowiek najlepiej uczy się w grupie. Świadomy tego faktu nauczyciel tak organizuje proces uczenia się, aby uczniowie pracowali w parach lub w zespołach. Dzięki pracy grupowej uczniowie uczą się od siebie nawzajem, a przede wszystkim uczą się współpracy, tak potrzebnej w dorosłym życiu. Nauczyciel wykorzystujący czwartą strategię OK daje uczniom czas na dyskusje i ustalanie odpowiedzi z koleżanką czy kolegą. Rozmowa pomiędzy uczniami na temat tego, czego się uczą, wiąże zdobywaną wiedzę z tym, co już uczniowie wiedzą i potrafią, pomagając im lepiej zrozumieć nowe zagadnienie.


Narzędziem pomocnym w czwartej strategii jest element OK – ocena koleżeńska. Uczniowie na podstawie poznanych wcześniej kryteriów przekazują sobie informację zwrotną o wykonanej pracy.



    Wspomaganie uczniów, by stali się autorami procesu swojego uczenia się.

Z psychologii poznawczej i z teorii konstruktywizmu wynika jasno, że to uczeń się uczy, a nie nauczyciel „wlewa mu wiedzę na głowy”. Jeśli uczeń nie będzie zmotywowany do nauki, to mimo dużych wysiłków nauczyciela, nie opanuje nowej wiedzy i umiejętności. Motywacja do nauki jest jednym z największych problemów dzisiejszej szkoły. Nie uda się jej poprawić, jeśli uczniowie nie będą brać odpowiedzialności za swoją naukę. Aby uczeń stał się autorem i podmiotem procesu swojego uczenia się, trzeba go do tego przygotowywać. Ważne jest wzmacnianie w uczniach poczucia własnej wartości oraz budowanie emocjonalnego zainteresowania nauczanym przedmiotem.


To nauczyciel rozwija w uczniach poczucie ich wartości, wierząc w ich możliwości uczenia się. To również nauczyciel może zachęcać uczniów do podejmowania wyzwań i stwarzać im takie warunki nauki, aby mogli bezpiecznie ryzykować. Dzięki trzeciej strategii OK uczeń, który jest świadom swoich możliwości, łatwiej podejmie wyzwania i bardziej świadomie będzie się uczył.


Aby zachęcić uczniów do nauki, nauczyciel może zastosować pytanie kluczowe (element OK), które zachęca uczniów do poszukiwania odpowiedzi i angażują ich w naukę. Pomocą w czwartej strategii OK jest powiązanie tematu z rzeczywistością, w której żyją uczniowie, czyli odejście od wiedzy abstrakcyjnej ku jej zastosowaniom praktycznym.


Do współpracy przy realizacji tej strategii warto zaprosić rodziców, zachęcając ich, aby nie pytali dzieci, jaki stopień otrzymały, ale czego się nauczyły. Rozmawiając o tym z dzieckiem, rodzice pomagają mu wziąć odpowiedzialność za jego proces uczenia się.


Na przyjęcie na siebie odpowiedzialności bardzo dobrze wpływa też trudna umiejętność samooceny (element OK).


Wszystkie wymienione strategie oceniania kształtującego są ze sobą powiązane i trudno je rozpatrywać osobno. Uzupełniają się i stanowią bardzo dobre drogowskazy do skutecznego nauczania i uczenia się.